Nadawanie imion żaglowcom – historia, tradycja i znaczenie nazwy jachtu

Obraz przedstawiający budowę żaglowca duncan

Nadawanie imion żaglowcom to tradycja starsza niż mapy morskie i sekstant. Już w starożytności statki nie pływały anonimowo — dostawały imiona, przydomki albo charakterystyczne opisy, które pozwalały je rozpoznać w czasie i przestrzeni.

Zanim na burtach pojawiły się bezduszne numery rejestracyjne, nazwa była czymś absolutnie naturalnym i bardzo praktycznym. Urzędnikom ułatwiała pracę, marynarzom dawała poczucie więzi, a morzu… cóż, morze podobno też woli, gdy woła się je po imieniu.
A dziś? Po co właściwie nadajemy nazwy żaglowcom, skoro każdy jacht ma numer rejestracyjny? Czy to tylko symbol, tradycja albo romantyczny kaprys armatora? Nic bardziej mylnego. Dobrze dobrana nazwa bardzo często oddaje ducha jachtu, jego charakter, historię albo temperament załogi. To przecież nie jest zwykły przedmiot — to pływający skrawek lądu, który potrafi zabrać nas setki mil (albo 4 z Wojnowa do Giżycka) od brzegu. Skoro spędzamy na nim kawałek życia, zasługuje na coś więcej niż ciąg cyfr na burcie.

Dlaczego nasz żaglowiec nazywa się Duncan?

Nie pamiętam dokładnie momentu, w którym zapadła decyzja, ale wiem jedno — nasz żaglowiec musiał nazywać się Duncan. Czytelnicy książek Juliusza Verne’a już wiedzą, o co chodzi. Tym, którzy stronią od klasycznej, nieco „przeterminowanej” fantastyki, śpieszę z wyjaśnieniem. W powieści „Dzieci kapitana Granta” jacht o nazwie Duncan jest miejscem, gdzie zaczyna się i toczy większość przygód. Nadając naszemu żaglowcowi tę nazwę, chciałem w pewnym sensie podziękować Juliuszowi Verne’owi — za możliwość zwiedzenia całego świata bez wychodzenia z domu, za przygody, które rozpalały wyobraźnię, i za marzenia o dalekich rejsach. Warto również w tym miejscu przeprosić rodziców, że tak łatwo dałem się sprowokować i po tych wszystkich powieściach zajmowałem garaż kolejnymi jachtami przez wiele lat. Mam też cichą nadzieję, że nasz Duncan wraz ze swoją załogą odkryje niejeden ląd i przeżyje niejedną historię, o której będzie można opowiadać przy kei jeszcze długo po powrocie.

O czym jest książka „Dzieci kapitana Granta”?

Podczas próbnego rejsu jachtu Duncan załoga wyławia z morza rekina. W jego wnętrzu znajduje się butelka, a w niej list — mocno zniszczony, zapisany w trzech językach. Z fragmentów udaje się odczytać, że kapitan Harry Grant oraz dwóch marynarzy przeżyli katastrofę statku i proszą o pomoc . W historii pojawia się także dwójka dzieci kapitana, które po zaginięciu ojca zostały zdane same na siebie. Właściciel jachtu, lord Glenarvan, wraz z małżonką decydują się wyruszyć na poszukiwania. Na pokładzie znajduje się również pewien tajemniczy pasażer… ale kim był, skąd się wziął i jak kończy się cała opowieść — tego już zdradzać nie będę. Resztę najlepiej odkryć samemu.

Kim był Juliusz Verne?

Juliusz Verne był francuskim pisarzem, dziś uznawanym za ojca literatury science fiction. I choć może się to wydawać zaskakujące, wiele z jego „szalonych” pomysłów stało się rzeczywistością. Opisywał drapacze chmur, łodzie podwodne, telewizję, komunikację na odległość, loty balonem czy podróże kosmiczne — na długo zanim technologia na to pozwoliła. Oczywiście Verne nie był wynalazcą, ale jego niezwykle precyzyjne opisy często inspirowały tych, którzy później zmieniali świat. Ciekawostką jest fakt, że w wieku 11 lat próbował uciec z domu, aby dostać się na statek płynący do Indii. Przygoda zakończyła się szybko… i solidnym szlabanem. Jako geolog z wykształcenia do dziś żałuję tylko jednego — że podróż do wnętrza Ziemi wciąż pozostaje wyłącznie na kartach książek.

Co dalej?

Oczywiście, że tak. W Polsce jachty o długości powyżej 7,5 metra lub wyposażone w silnik o mocy większej niż 15 kW podlegają obowiązkowi rejestracji. Nasz żaglowiec również zostanie oficjalnie zarejestrowany. Dodatkowo planuję wyrobienie karty bezpieczeństwa oraz uzyskanie klasy projektowej A — bo nigdy nie wiadomo, kiedy Mazury okażą się zbyt małe i pojawi się ochota na słoną wodę, bez konieczności nagłej przebudowy połowy jachtu. Nadzór nad całością prac oraz konsultacje techniczne prowadzi inspektor PZŻ Krzysztof Maćkowiak — osoba, której wiedzę i doświadczenie traktuję jako absolutny autorytet. Ogromne podziękowania należą się również

panu Inżynierowi Kajetan Jedynak,

- tak to złote litery - mojemu dawnemu kursantowi, który jako inżynier budowy jachtów wspiera projekt swoją imponującą wiedzą techniczną. Wracając do sedna — jacht pozostanie zarejestrowany w przejrzystym systemie Reja24, a jego nazwa będzie brzmiała dumnie i jednoznacznie: Duncan.