Nadawanie imion żaglowcom to tradycja starsza niż mapy morskie i sekstant. Już w starożytności statki nie pływały anonimowo — dostawały imiona, przydomki albo charakterystyczne opisy, które pozwalały je rozpoznać w czasie i przestrzeni.
Zanim na burtach pojawiły się bezduszne numery rejestracyjne, nazwa była czymś absolutnie naturalnym i bardzo praktycznym. Urzędnikom ułatwiała pracę, marynarzom dawała poczucie więzi, a morzu… cóż, morze podobno też woli, gdy woła się je po imieniu.
A dziś? Po co właściwie nadajemy nazwy żaglowcom, skoro każdy jacht ma numer rejestracyjny? Czy to tylko symbol, tradycja albo romantyczny kaprys armatora? Nic bardziej mylnego. Dobrze dobrana nazwa bardzo często oddaje ducha jachtu, jego charakter, historię albo temperament załogi. To przecież nie jest zwykły przedmiot — to pływający skrawek lądu, który potrafi zabrać nas setki mil (albo 4 z Wojnowa do Giżycka) od brzegu. Skoro spędzamy na nim kawałek życia, zasługuje na coś więcej niż ciąg cyfr na burcie.